Eigenaarschap nemen over je eigen veiligheid - Een interview met Kim Marsh

In de wereld van vandaag zijn veiligheid en beveiliging cruciale onderdelen van ons dagelijks leven, en we moeten verantwoordelijkheid nemen voor onze eigen bescherming. Of we nu reizen, deelnemen aan openbare evenementen, of simpelweg ons gewone leven leiden, bewust zijn van potentiële risico’s en de nodige stappen nemen kan ons helpen veilig te blijven. Daarom zijn we enthousiast dat we de kans hebben om met Kim Marsh, eigenaar van Marsh LLC, te spreken over hoe we onszelf en onze gemeenschappen beter kunnen beschermen.

Kim Marsh heeft haar carrière gewijd aan de veiligheids- en beveiligingsindustrie, met meer dan 40 jaar ervaring in het veld. Ze is de eigenaar van Marsh, LLC, waar ze werkt in security consulting. In deze rol werkt ze nauw samen met klanten, leveranciers en integratoren om uitgebreide actieve dreigingsprogramma’s en oplossingen te bieden.

1. Beschrijf je reis in de veiligheids- en beveiligingsindustrie tot nu toe. Wanneer ben je begonnen?

   • Ik begon in de beveiligingsindustrie in 1978, gewoon een tijdelijk baantje als tiener voordat ik naar de universiteit ging. Ik begon bij een klein, familiebedrijf in alarmsystemen dat installaties deed, en ik zat in de meldkamer. Ik heb alarmen gemonitord, op alarmen gedispatched, contracten en debiteuren beheerd, crediteuren beheerd, systemen ontworpen en verkocht, projectmanagement geleerd, onderdelen besteld – ik heb eigenlijk alles wel gedaan. Grappig genoeg heb ik alarmsystemen geïnstalleerd in paardenstallen en ben ik gevraagd om te voorkomen dat wilde dikhoornschapen de staatsgrens van Nevada naar buurstaten overstaken. Ik heb kunnen werken met klanten in Polen, Schotland, Australië – allemaal tijdens dezelfde telefoongesprekken om projecten te coördineren. Met meer dan 40 jaar in de elektronische beveiligingsindustrie, werd ik werkloos tijdens COVID. Ik ben erg blij dat ik nu meer aan de fysieke beveiligingskant van de industrie werk, waar ik tactisch getrainde hulpverleners ondersteun. Ik leer nog steeds de fysieke kant van het vak, maar ik kan mijn partners inzichten geven over de elektronische kant en dat is een win-win voor ons allemaal.

2. Kun je een voorbeeld geven van een moment waarop je een veiligheids- of beveiligingscrisis moest aanpakken en hoe je die hebt beperkt?

   • Eerlijk gezegd heb ik veel geluk gehad en heb ik zelf geen incident hoeven te managen. Ik heb een ‘ingenieursbrein’ en ik bekijk situaties nadat ze hebben plaatsgevonden om te zien wat er anders had kunnen worden gedaan om de uitkomst te veranderen. Ik ben geen expert in tactische respons of fysieke beveiliging. Ik kijk iets anders naar dingen dan deze individuen. Ik leer van veel scherpzinnige fysieke beveiligingsprofessionals om te begrijpen waar zij vandaan komen met hun training en perspectieven, en dan breng ik mijn gedachten als ‘gewone burger’ in om onze trainingsprogramma’s en gesprekken beter te verfijnen. Ik wil ‘beveiliging’ een comfortabeler concept maken voor het grote publiek, zodat ze deel zullen nemen en eigenaarschap zullen nemen over hun eigen veiligheid.

3. Wapengeweld is een van de grote hedendaagse problemen. Wat zou jouw aanpak zijn om ermee om te gaan?

   • Ik geloof dat we moeten beginnen met Preventie. We moeten een beveiligingszorg kunnen melden en weten dat die melding wordt opgepakt door de mensen die een verschil kunnen maken en die verantwoordelijkheid dragen. Ik werk met een bedrijf wiens software een melding ontvangt en deze doorstuurt naar de juiste entiteit of instantie (intern – HR, management, juridische zaken, etc. / extern – sociale diensten, religieuze ondersteuning, wetshandhaving, etc.) zodat zij kunnen ingrijpen en de cyclus kunnen onderbreken voordat een incident plaatsvindt. Het omvat ook een ‘track record’ zodat niemand in het ‘dorp’ van betrokken partijen zonder een compleet beeld zit van de persoon die zorg baart – dit zorgt voor betere besluitvorming door de groep. Kijk naar de schietpartij op Marjory Stoneman Douglass – zoveel interacties met geestelijke gezondheidszorg en anderen, maar niemand wist van de andere interacties. Er zou een andere beslissing zijn genomen over hoe de schutter te behandelen als meer mensen een compleet beeld van hem hadden gehad.
   • Naast preventie en melden, geloof ik in het veranderen van de cultuur – dat gewone mensen meer verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen veiligheid en beveiligingsbewustzijn. Ja, dit kan educatie en coaching vereisen, maar zodra de gewone burger herkent wat een dreiging is, kunnen ze actie ondernemen door de zorg te melden of anderen te begeleiden om iedereen aan boord te krijgen van de veiligheids- en beveiligingskar – het creëren van Security Sentinels, wat een krachtvermenigvuldiger is voor het beveiligingsteam.
   • Natuurlijk zullen we altijd een getraind responseteam nodig hebben – het personeel ter plaatse zijn de echte eerstehulpverleners in een actieve dreigingssituatie. Als die hulpverleners aan de trainings- en certificeringseisen voldoen, hebben ze, in plaats van een wapen op hun persoon te dragen, een veilige en beveiligde manier nodig om die wapens op te slaan (zowel dodelijk als niet-dodelijk). Dit is waar het product van Grav IT, de A.S.R.S. - Active Shooter Response System, in beeld komt. Het zelfverdedigingsmiddel wordt opgeslagen in de hoogbeveiligde, dubbel geauthenticeerde (ingeschreven prox en vingerafdruk) kluis. Bij toegang zendt de kluis automatisch een melding uit naar ingeschreven hulpverleners. Iedereen die toegang heeft tot de kluizen, zal hebben getraind met wetshandhaving en bekend zijn bij de hulpverleners. Het is een Team Plan, gebaseerd op NFPA3000, de standaard voor een reactie op een actieve schutter/vijandige gebeurtenis, voor het eerst vrijgegeven in 2018 door de NFPA met updates.
   • Dan is het logisch om de andere elektronische technologie erbij te betrekken – toegangscontrole zal worden gebruikt ‘zoals ontworpen’ in plaats van dat functies worden uitgeschakeld omdat ze lastig zijn (of niet worden omzeild met stenen om deuren open te zetten voor het gemak). Videosystemen kunnen hun rol spelen met hun nieuwste technologie in plaats van alleen als forensisch hulpmiddel te worden gebruikt.
   • Natuurlijk moet deze methode passen bij de veiligheids- en beveiligingscultuur van de locatie waar ze wordt toegepast. Er moet draagvlak zijn van de allerhoogste top tot aan de basis. Als er geen commitment is, dan wordt beveiliging onhandig en verandert de status quo niet.

4. Welke rol speelt technologie in jouw veiligheids- en beveiligingsplan?

   • Technologie komt nadat de veiligheids- en beveiligingscultuur is gecreëerd. Zoals hierboven genoemd, als niemand het veiligheids- en beveiligingsbeleid gaat volgen, dan wordt de technologie onhandig met ‘vals alarm’ (wat eigenlijk niet echt vals is, toch?) en wordt de technologie niet meer gebruikt volgens haar volledige potentieel. Wanneer de veiligheids- en beveiligingscultuur het uitleggen van de ‘waarom’ omvat – waarom een deur niet opengezet kan worden, etc. – en mensen de protocollen volgen, dan is technologie een integraal onderdeel van het plan.

5. Wat staat er op jouw checklist met betrekking tot je veiligheid en beveiliging als je reist?

   • Als ik reis, wil ik me comfortabel voelen in de omgeving waar ik naartoe ga. Als vrouw probeer ik ervoor te zorgen dat ik de routes ken en probeer ik rekening te houden met de gebieden waar die route me doorheen kan voeren en plan ik dienovereenkomstig. Ik vermijd het dragen van veel sieraden en beveilig mijn contant geld en creditcards. En ik houd mijn tas dichtgeritst en dicht bij me. Ik drink niet en ik ben me ervan bewust geen drankjes van een vreemde aan te nemen. Als ik naar mijn huurauto ga, heb ik altijd mijn sleutels in mijn hand in plaats van in mijn tas te graven (ik draag een karabijnhaak bij me om ze in mijn tas te klikken zodat ik ze gemakkelijk kan vinden!), en ik deel mijn plannen met mijn man en/of collega’s, zodat iemand weet waar ik zou moeten zijn en wanneer. En ik check vaak in.

6. Ik geloof dat we leven in tijden van informatie-overload. Hoe blijf je op de hoogte van de meest recente informatie?

   • Dat is een goede vraag en je hebt gelijk, zoveel informatie! Ik doe mijn best om bij te blijven, maar ik weet ook dat ik afstand moet nemen van technologie- en nieuwsoverload. Ik probeer in het weekend af te sluiten, inclusief het beperken van sociale media. Ik ben selectief in de bronnen waar ik mijn updates en technisch nieuws vandaan haal, ik zoek gegevens van mijn vertrouwde bronnen en vermijd hype en gebral van onbetrouwbare bronnen. Ik weet dat ik mijn onderzoek moet doen voordat ik producten en diensten deel met mijn netwerk. Het gaat niet alleen om mijn reputatie, maar ook om die van mijn bedrijf!

7. Wat zijn jouw gedachten over de rol van organisaties/werkplekken om hun zorgplichtverplichtingen jegens hun werknemers te handhaven?

   • Zorgplicht moet in elke faciliteit, zowel publiek als privé, in overweging worden genomen. Zoals je weet, is het de verantwoordelijkheid van organisaties (en mensen) om alle ‘redelijke maatregelen te nemen die nodig zijn om activiteiten te voorkomen die kunnen resulteren in schade aan andere individuen en/of hun eigendom.’ We zagen onlangs een eerste rechtszaak van $27 miljard die werd aangespannen door de overlevenden van de schietpartij in Uvalde tegen het schooldistrict, de wetshandhaving en anderen. Ik geloof dat organisaties en werkplekken hier hun oren moeten spitsen en hun veiligheids- en beveiligingsplannen beter moeten bekijken – ik weet niet hoe lang verzekeringsmaatschappijen nog een halfslachtig beveiligingsplan gaan accepteren dat is geschreven en op een plank wordt gezet, om nooit meer te worden bekeken. Beveiligingsmanagers zullen training moeten aantonen (niet alleen het tonen van de originele FBI-video Run, Hide, Fight) die werknemers een veiligheids- en beveiligingscultuur bijbrengt.

8. Ik ben #NeverLetItHappenHere tegengekomen in je sociale media posts. Kun je dat toelichten?

   • #NeverLetItHappenHere is mijn strijdkreet – ik geloof dat jij, ik en alle gewone mensen het initiatief moeten nemen en verantwoordelijkheid moeten nemen om ons bewust te zijn van onze omgeving, bewust van andere mensen, en bereid zijn om een zorg te melden. In elk interview na een schietincident hoor je iemand zeggen: “Ik had nooit gedacht dat het hier zou gebeuren.” Elk van de schietincidenten had een soort van ‘rode vlag’ als voorafgaande indicator voordat het gebeurde. Als we eigenaarschap nemen over onze veiligheid en beveiliging, onze zorgen melden, vertrouwen hebben dat er actie wordt ondernomen als we melden, dan kunnen we het verhaal veranderen. En we moeten trainen volgens onze capaciteiten. Niet iedereen zal tactisch worden getraind en in staat zijn om een ander leven te nemen. Maar we kunnen en moeten allemaal ‘strategische’ training hebben – weten hoe je moet schuilen (niet onder een bureau!), weten hoe je moet rennen (en waarheen!), weten hoe je moet vechten. En heel belangrijk: volg een reanimatiecursus, leer hoe je een AED gebruikt (en waar ze zijn!), en leer Stop the Bleed. Deze vaardigheden helpen je niet alleen op je werkplek, maar ook in je leven buiten het werk. Ik geloof dat deze vaardigheden levens redden en een verschil maken.

Kim, het was een fascinerend gesprek. Bedankt voor de connectie.

Kim is vereerd deel uit te maken van het Active Shooter Prevention Program (ASPP), dat de gouden standaard creëert voor dreigingsprogramma’s in de veiligheids- en beveiligingsplannen van onze klanten.

Kim is gepassioneerd over het redden van levens en zet zich in om educatie, samenwerking en doorverwijzing te bieden om instellingen te helpen zich voor te bereiden op en te reageren op kritieke incidenten. Haar uitgebreide achtergrond in elektronische beveiliging en haar toewijding aan haar klanten maken haar tot een vertrouwde partner in de industrie.